Kees van Anken – De aarde draait door

De familie-app ontploft: neef Robert komt vanavond op de BBC bij de Dragons Den. Hij mag er zijn bedrijfsidee proberen te slijten aan 5 kritische durfkapitalisten. Als het tegenzit wordt hij ‘bij de enkels afgezaagd’ en met de staart tussen de benen weer de coulissen ingejaagd. Niet neef Robert, met zijn ‘high end’ buitenmeubilair van gerecycled plastic heeft hij zo’n goed duurzaamheids-idee, dat vier van de vijf dragons wel met hem in zee willen. De hele familie trots.

Zijn bedrijfsidee past helemaal in de trend van duurzaamheid, minder plasticafval, hergebruik, circulaire economie en minder gebruik van fossiele brandstoffen. Even geen gespreksonderwerp? Je hebt het gezelschap zo weer op gang door de duurzaamheidsvraag te stellen: wanneer gaan jullie van het gas af? Niks controversiëler en urgenter dan de Urgenda agenda. Nu de rechter zich opnieuw heeft uitgesproken moet het kabinet aan de bak en dat terwijl alle echte en semi-deskundigen roepen dat 25% minder CO2-uitstoot in 2020 onhaalbaar is. Nederland is één van Europaas grootste viespeuken, bungelt onderaan in de lijstjes op het gebied van duurzaamheid en is topscorer in CO2-uitstoot. We huichelen er vrolijk op los als het om klimaat en milieu gaat.

Thuis wil het ook nog niet vlotten. We gebruiken hergebruikzakjes van Albert Heijn, eten weinig vlees (doen zelfs mee aan de ‘vega-challenge’), rijden hybride en pakken zoveel mogelijk de fiets, maar … hebben ook een vliegreis naar veel te ver weg geboekt. Daar gaat alle milieuwinst. Reizen is het nieuwe roken lees ik ergens. En daar is het ook wel mee uitgetekend: we willen wel, maar ook weer niet alles. Of erger: we willen niets en denken dat het allemaal wel meevalt. De Britse milieuactivist Paul Kingsnorth zegt het onomwonden: de mensheid kan de wereld niet redden. We zitten teveel vast aan onze groei- en vooruitgangsprincipes. Dus is verduurzaming inmiddels een product en de milieubeweging onderdeel van het systeem.

Maar de aarde draait door en overleeft ons wel. In de discussie over de vraag wat ons te doen staat komt steeds vaker het geluid naar voren dat we te laat zijn en ons in moeten stellen op een onomkeerbare situatie. Extreme weersomstandigheden, natuurrampen, uitstervende soorten, onleefbare gebieden; stel je er maar vast op in luidt de boodschap. Is het doemdenken of nieuw realisme? Niets doen is volgens mij geen optie. Zelfs Shell investeert samen met mijn pensioenfonds in windmolenparken en ook daar dringt het besef door dat we niet kunnen doorgaan met het opstoken van Moeder Aarde. Of het kabinet er over gaat vallen, of dat ze er alsnog uitkomen met een stevig pakket maatregelen is nog niet duidelijk. Of Rutte in gijzeling wordt genomen als hij het gerechtelijk bevel niet kan/wil uitvoeren evenmin.

Intussen spoelen de uitwassen van onze welvaart en spilzucht aan op de Waddeneilanden. Het meeste is onbruikbaar geworden, maar de Little Ponys worden verzameld, schoongeboend en weer op de markt gebracht. Met de opbrengst worden goede doelen bediend. Neef Robert verzamelt de overige restanten en maakt er nieuwe meubels van.

Daar klingelt de familie-app: neef Robert is weer op de radio, hij is ‘Optimist van de week’.

Het was een gekkenhuis na zijn succes bij de Dragons en Brexit of niet, hij gaat gewoon door met het produceren van duurzame meubels met de Britten. Waarom? Omdat het moet, omdat het kan en omdat hij een mooie aarde voor zijn dochtertje van twee wil achterlaten.

Had iedereen maar zo’n pappa.

Kees van Anken

Geef een reactie