Taalcursussen voor laaggeletterden betalen zich wél uit

Als het in beleid over laaggeletterdheid gaat, dan rijst al snel de vraag: wat levert het de maatschappij op aan verhoogde arbeidsproductiviteit, verminderde uitgaven aan uitkeringen, etc? Maar daarmee gaan we voorbij aan niet-economische uitkomsten als toegenomen eigenwaarde en vermindering van sociaal isolement, betoogt Krispijn Faddegon.

(Tekst: Sociale vraagstukken)

Price Waterhouse en Cooper (PCW) becijferde in 2018 dat de kosten van laaggeletterdheid €1,13 miljard per jaar bedragen.[1] Taalcursussen aanbieden is goedkoper en dus is de netto winst voor de samenleving gauw verdiend. Echter, de aanname dat een laaggeletterde die een taalcursus volgt deze nieuwe vaardigheid ook inzet voor (beter betaald) werk, is niet getoetst aan de praktijk. Een laaggeletterde die een taalcursus volgt kan gemotiveerd zijn om (beter betaald) werk te vinden, maar of dit ook lukt is een tweede.

Daarbij is het kostenargument een heel beperkt argument. Gaat het bij het aanbieden van een taalcursus er niet vooral om wat dit voor degene die de cursus volgt, betekent? Dit kan een betere baan zijn. Evenzeer van betekenis zijn zaken die niet in euro’s kunnen worden uitgedrukt, zoals het opdoen van meer sociale contacten en het vergroten van de zelfredzaamheid dankzij die verbeterde taalbeheersing.

Lees hier verder

Geef een reactie