De wijkkrant wordt schromelijk onderschat

Om met elkaar samen te leven moet je weten wat er speelt. In heel veel buurten geeft de wijkkrant daartoe smoel aan de bewoners en aan de omgeving. Maar de wijkkrant staat onder zware druk.

(Tekst: Sociale Vraagstukken)

‘De wijkkrant is het cement van de wijk’, zegt journalist Jos van Beek. Hij leverde in 1999 een eerste bijdrage aan wijkkrant Op de Hoogte van de Geitenkamp in Arnhem.

Over die tijd oordeelt Jos van Beek dat wijkkranten draagvlak voor verandering en ontwikkeling creëerden. De (eind)redacteur en producent van wijkkranten: ‘Mensen snapten beter wat de overheid in hun buurt deed. Bijvoorbeeld over de projecten waarmee in één klap de openbare ruimten in wijken als Klarendal, het Arnhemse Broek, en de Geitenkamp werden opgeknapt en waar bewoners mee konden praten over het uitvoeren van extra verbeteringen in de wijk.’

Wijkbewoner als middelpunt

Het werk aan de straten, het openbaar groen, de verlichting en speelplekken bracht vaak overlast voor de bewoners met zich mee. Door onafhankelijke verhalen met de wijkbewoner als middelpunt maakte Jos van Beek duidelijk waar het over ging. Daardoor was de buurt veel beter geïnformeerd en ontstond er begrip. Maar dat niet alleen. Mensen gingen ineens horen wat er te doen was en wat er speelde. Terwijl wijken als Geitenkamp zogenaamd sociaal hecht waren, maar tegelijkertijd sociaal moeilijk, met veel lagere inkomens, veel gesloten families, veel lager opgeleide bewoners en hogere werkloosheid door generaties heen.

Lees hier verder

Geef een reactie