Beleid Passend Onderwijs haalt niets uit

In zijn boek ‘Baat het niet, dan schaadt het wel’, dat op woensdag 15 mei bij Uitgeverij Pepijn uitkomt, toont Remko Iedema op een confronterende wijze aan dat het overheidsbeleid op het gebied van Passend Onderwijs meer slecht dan goed doet.

(Tekst: Persbericht Uitgeverij Pepijn B.V.)

Kinderen die moeite hebben om naar school te gaan en hun ouders raken de weg kwijt in de mist van goede bedoelingen van een enorme verscheidenheid aan organisaties die hen moeten helpen. Van al die professionals is er geen een die de regie in handen neemt, verantwoordelijkheden worden naar elkaar doorgeschoven. Dat het wel anders kan, laat Iedema in zijn boek zien.

Het aantal thuiszitters stijgt ieder jaar. Naar schatting gingen 4479 leerlingen in het schooljaar 2017-2018 langdurig niet naar school. Volgens Remko Iedema, manager Sociaal Domein van een middelgrote gemeente en vader van een hoogbegaafd meisje dat het op de middelbare school niet redt en thuiszit, zijn het er veel meer. Zogenaamde ‘thuiszitters’ worden geregistreerd, maar veel meer kinderen hebben problemen om naar school te gaan. “De geregistreerde Thuiszitters vormen het topje van de ijsberg,” zegt Iedema.

Alle inzichten om kinderen te helpen zijn er en de kansen liggen voor het oprapen, maar de oplossingen liggen bij verschillende organisaties die liever met elkaar in debat gaan dan dat ze er samen uitkomen. Hoe dat tot schrijnende situaties leidt, beschrijft Iedema in zijn boek. Hij concludeert dat organisaties die zeggen op te treden in naam van het kind in de strijd voor hun eigen gelijk het belang van kinderen juist aan hun laars lappen.

De ministers van OCW en VWS doen inmiddels hun best om het tij te keren. Er komt beter beleid, beloven ze, maar volgens Iedema gaat dat er alleen maar toe leiden dat nóg meer kinderen de jeugdzorg in verdwijnen. Hij noemt de pogingen van het rijk ‘tragisch’. Iedema: “Het trekt nog meer aandacht naar het systeem, terwijl dat niet het kernprobleem is. De mensen die écht in actie moeten komen, kunnen dankzij dat systeem de handen in hun zakken houden.”

Het kernprobleem zit volgens Iedema in de uitvoering. Dáár moet iets veranderen, maar verandering is het moeilijkst voor mensen die hetzelfde werk houden. Dat de meeste leerkrachten, hulpverleners en artsen niet in de gaten hebben dat ze zich moeten verbeteren, maakt dit nóg taaier. Iedema: “Wie geen leerbehoefte heeft, verandert niet.”

Ondanks alle misstanden is er volgens Iedema toch vooral hoop. “We hoeven niet naar Den Haag te kijken,” zegt hij, “maar kunnen zelf aan de slag. Morgen al. Of vandaag. Laten we beginnen met kinderen niet meer door te verwijzen, maar één persoon de verantwoordelijkheid te geven. En laat die professional éérst maar eens solliciteren bij het kind, want dat hoort centraal te staan.”

Baat het niet, dan schaadt het wel

Hoe helpen we kinderen die moeite hebben om naar school te gaan?
Remko Iedema

Geef een reactie