Column Kees van Anken – Kiezen

Soms moet je kiezen: wordt het de Programmapresentatie van LF 2018 of de opening van het project Radicale Schuldhulpverlening in Leeuwarden. Twee kanten van één en dezelfde stad. Wordt het een feestje, of de mensen die het lachen allang vergaan is. Misschien komen die twee zaken toch nog samen als na het feestje Leeuwarden zelf ook in de rode cijfers is terechtgekomen. Het stadsbestuur heeft inmiddels al aangekondigd dat de komende jaren de broekriem moet worden aangehaald. Dat schijnt niks met de uitgaven voor Culturele Hoofdstad van doen te hebben. De schuld ligt bij het Rijk, die veel te weinig geld naar Leeuwarden overmaakt.

Ik kies dan toch maar voor de plek waar alle ellende samenkomt: de radicale schuldhulpverlening. Daar blijkt ook een deel van het stadsbestuur voor te hebben gekozen (zien die de bui al hangen?). Het radicale van de aanpak is, dat er vooral heel vroeg en ongevraagd bij mensen die in de financiële problemen komen wordt aangebeld en hulp geboden.

Het is een mooi gezelschap van banken, inkomensverstrekkers, groot-incasseerders, hulpverleners, vrijwilligers en bestuurders die onder leiding van de oud-wethouder van Amsterdam Pieter Hillhorst elkaar trouw beloven. Allemaal partijen die als eerste weten als er wat loos is. Samen, Frontaal en radicaal de schulden te lijf. Het kan niet mooier.

Het is de opmaat naar een week, waarin op alle fronten de schulden (opnieuw) in beeld zijn. Er is een landelijk manifest opgesteld door de regisseurs van de bekroonde serie Schuld, samen met de journalisten van De Correspondent. Er is zelfs in het regeerakkoord een paragraafje over schuldhulpverlening opgenomen. Het motto van ons allernieuwste kabinet luidt niet voor niets “Vertrouwen in de toekomst”. Het is zo’n tekst die je in Veenhuizen op de bewaarders woningen tegenkomt : “Op hoop van zegen”, “Bid en werk”, allemaal bedoeld om de gedetineerden een stichtelijke boodschap mee te geven. Ik hoop dat het in dit geval niet bij woorden en stichtelijke teksten blijft en er ook werkelijk doorgepakt wordt. Een overheid die zelf de grootste boosdoener is, malafide incasseerders die maximaal verdienen aan andermans ellende en hulpverleners die elkaar voor de voeten lopen, fraai is het allemaal niet. Het regeerakkoord stelt dat de overheid de hand in eigen boezem zal steken, dat de incassobureaus desnoods zullen worden aangepakt en het bestaansminimum zal worden gerespecteerd. Pardon? De overheid die zelf het bestaansminimum heeft vastgesteld, beloofd er zelf ook rekening mee te houden? Het moet niet gekker worden.

Intussen loopt het openingsfeestje teneinde, worden borrelnootjes opgediend en kan iedereen toch nog snel even naar het Gouverneursplein voor de programmapresentatie van Culturele Hoofdstad. De programmaboekjes worden uitgedeeld, vanaf keukentrapjes wordt verteld wat er te gebeuren staat en er daalt een confettiregen op de aanwezigen neer.  We hebben een mooi jaar in het vooruitzicht. Als het een beetje meezit wordt het voor iedereen leuk en krijgen ook mensen met problematische schulden uitzicht op een minder armoedig bestaan.

Maar of er voldoende budget is ook de lusten te delen? Een kaartje voor “Stormruiter” kost toch gauw € 50 met vroegboekkorting.

Gelukkig zijn De Reuzen die straks door de stad paraderen gratis, tenminste voor de burger. Daar krijgt Leeuwarden zelf de rekening voor gepresenteerd.

Kees van Anken

Geef een reactie