Kees van Anken: Wegbezuinigd!

Wegbezuinigd! Tijdens een recreatief tochtje over Vlieland belandde ik in de Vliehors Express. Een wonderlijke combinatie van terreinwagen, vrachtauto en autobus. De banden prenten gedichten in het zand. Licht romantische teksten over zand, verlangen, zout, zee en andere nattigheid. Het vehikel botste en knotste over het strand. Begeleid door een lokale troubadour bereikten we het reddingshuisje. Hoog op palen konden daar de drenkelingen schuilen tegen storm en regen en bijkomen van de ontberingen.

Ons gezelschap brulde tijdens de rit uit volle borst zeemansliederen mee en hoopte dat niet een verdwaalde F16 ons op de korrel zou nemen. De Vliehors is per slot van rekening militair oefenterrein. Mij bleef die ene zin in het zand bij: ‘een zin nat van herinnering aan overvloed’. Die is vast van voor de crisis, dacht ik, of ze hebben er hier op het eiland niks van gemerkt.

Een week later zit ik in vergadering bij een thuiszorginstelling. Het loopt tegen het einde van het jaar en dan moet je het over de nieuwe begroting hebben. Daar is eigenlijk geen sprake van. Want, terwijl over het lopende jaar een belangrijk stuk van de zorg nog vergoed moet worden, hebben de zorgverzekeraars nog geen enkele sjoege gegeven over de financiering voor het volgende jaar. Veel zorginstellingen zijn inmiddels allang door hun budget voor het lopende jaar heen en zouden in feite nieuwe cliënten de deur moeten wijzen. In feite hadden ze zelfs moeten stoppen met het nog langer zorg bieden aan een deel van hun cliënten. Maar ze zijn gewoon doorgegaan. In het jargon heet dat ‘het bieden van niet vergoede zorg’. De hoop is dat de verzekeraars de hand over het hart strijken en bijpassen. In feite komen zorgverzekeraars hun verplichtingen niet na. Hulpbehoevende mensen die recht hebben op zorg krijgen niet wat hen toekomt. Instellingen en medewerkers die zorg bieden blijven in de kou staan. Ik voel nattigheid en heb een vage herinnering aan tijden van overvloed. In de (thuis)zorg wordt hard gewerkt en is al lang geen sprake meer van ondoelmatigheid en verspilling. Elk jaar wordt het schraler en nemen zekerheden steeds verder af. Of er volgend jaar in Friesland nog overal zorg wordt geboden is nog maar de vraag. De zorgverzekeraars lopen zelf geen enkel risico, zij innen de premies, betalen (zo lijkt het) wat hen uitkomt en laten de zorgsector met de rekening zitten. Uiteindelijk is het de Friese burger die aan het kortste eind trekt: de noodzakelijke hulp kan niet meer worden geboden.

Ik moet denken aan een ander gedicht in het zand van Vlieland: ‘Laat hier je grootste zorgen slechts natte voeten zijn’. Maar wiens schuld is het eigenlijk dat het niet om natte voeten gaat, maar het water tot aan de lippen van menigeen staat. Na deze zin besluit ik me in te schrijven voor de jaarlijkse wedstrijd om teksten voor de banden van de Vliehors Express aan te leveren. Stevige actieleuzen lijken me passend. Ik mag maximaal 112 tekens gebruiken, lees ik op de website. Één – één – twee? Welke grappenmaker heeft dit bedacht? Als het zo doorgaat, is er straks niemand meer die op dat nummer reageert: wegbezuinigd!

Kees van Anken

Geef een reactie