De paradox van de zelfbeschikking

(Tekst: Sociale Vraagstukken)

Huppakee weg: de paradox van de zelfbeschikking

Wie de weg wil vinden in de discussie over stervenshulp, moet een onderscheid maken tussen de principiële vragen over het recht op zelfbeschikking en de pragmatische vraag hoe we dat als onvolmaakte wezens met elkaar kunnen regelen.

Een van de belangrijkste wetenschappelijke experimenten van de laatste vijftig jaar is gedaan naar de consumentenvoorkeuren voor jam. Voor het experiment gold het economische uitgangspunt ‘meer keuze is beter’. De klant is koning als hij dankzij een uitgebreid assortiment precies de jam kan kiezen die hij het lekkerst vindt. Voor de schappen van de supermarkt bleek de consument echter te bezwijken onder keuzestress. Als het aanbod te groot is, dan koopt hij helemaal geen jam meer, omdat het aanbod te onoverzichtelijk is. De psycholoog Barry Schwarz schreef er een boek over: ‘De paradox van keuzes; Hoe teveel een probleem kan zijn’.

Meer regie over het levenseinde creëert problemen

Het credo ‘Less is more’ dringt zich ook op als het gaat om de eigen regie over het levenseinde. Meer regie creëert problemen, stelt de ‘commissie van wijzen’ die werd ingesteld door de ministers van Volksgezondheid en Justitie. De ministers formuleerden de opdracht als volgt: ‘Kern van het onderzoek zal zijn hoe invulling kan worden gegeven aan de wens van een toenemende groep Nederlanders om meer zelfbeschikkingsrecht in de vorm van te ontvangen hulp wanneer zij hun leven voltooid achten.’ De wijzen onder leiding van Paul Schnabel concludeerden: Begin niet aan het creëren van extra wettelijke mogelijkheden om mensen bij te staan die hun leven voltooid achten. De huidige euthanasiewet biedt voldoende ruimte en de groep ouderen met een voltooid leven zonder medische klachten is te klein.

Lees hier verder

Geef een reactie