Eten in de zorg

Ik bedenk altijd als ik iets bij een cliënt doe: hoe zou ik het zelf vinden als ik op dat moment in zijn schoenen zou staan. Ook tijdens het eten, zoals de avondmaaltijden vraag ik me dat af.

(Tekst: Zorg en welzijn)

Herstelgericht

Behalve dat het herstelgericht is, vergroot zelf koken de autonomie en kwaliteit van leven. Bewoners kunnen zelf kiezen wat ze willen koken. Waarom zou je een dame die al van jongs af aan aardappelen met groente en een stukje vlees eet, nu opeens couscous laten nuttigen? Al kan een cliënt niet koken vanwege zijn beperking, men kan vaak wel kiezen, mee schillen, vlees omdraaien of misschien boodschappen doen. Met sommige cliënten kan dit natuurlijk niet vanwege de veiligheid van de cliënt of de omgeving. Dat is een goede rede. Gebrek aan tijd, personeel of geld vind ik persoonlijk geen goede reden. Natuurlijk stijgt de werkdruk als je ook nog eens moet koken terwijl je maar met twee man personeel op twintig cliënten staat, maar als je hier zelf geen tijd voor hebt, probeer dan eens te kijken of er wellicht een vrijwilliger is die dit kan doen.

Obsessief eten

Behalve de maaltijd zijn mij op het gebied van eten nog meer dingen opvallen in de psychiatrie. Ten eerste: de bewoners vinden het vaak geen probleem om uit hun maaltijdbak te eten. Op een bord of niet, maakt vaak niet uit. Hospitalisatie? Ik vind het net hondenbakken lijken. Ten tweede: obsessief eten van bewoners. Al krijgt men drie keer opgeschept, is het soms nog te weinig. Al is er een bak eten over, cliënten zijn toch bang te kort te komen.

Lees hier verder

Geef een reactie