Iedereen aan het werk

(Tekst: Kees van Anken)

Krap een jaar geleden heb ik besloten mijn vast dienstverband in de maatschappelijke opvang te verruilen voor het zelfstandig ondernemerschap. Nog net voor het 25 jarig werkjubileum nam ik afscheid bij Zienn en sta nu op eigen benen. Het bestaan als ZZPer dat ik nu leid is van een totaal andere orde dan het geordende leven in loondienst. Ik moet ineens allerlei zaken zelf regelen en ontdek waar ik op dat punt m’n zwakke kanten heb. Ik had al geen baan van negen tot vijf, maar nu moet ik wel heel erg opletten dat het niet te ongeregeld wordt allemaal.

Na een rustige start in de zomer vielen tot mijn opluchting in de herfst verschillende vragen en opdrachten op de virtuele deurmat. Voor ik het goed en wel in de gaten had was mijn week weer van voor tot achter gevuld met afspraken en vroeg ik me af of ik het zo wel bedoeld had. Nee zeggen is kennelijk m’n achilleshiel. Ik had nog amper tijd voor de tuin en het gras schoot in de paden omhoog. Toen werd ik ook nog eens uitgenodigd om mee te denken over de werkgelegenheid in Friesland. Het motto ‘Iedereen aan het werk’ was uitdagend en sprak aan. Of iedereen ook echt aan de slag kan is nog maar de vraag.

Door robotisering, verdergaande automatisering en een onderhoudsarme leefomgeving valt er straks weinig meer te doen. Ook  het gras hoef je dan niet meer zelf te maaien. Het probleem wordt hoe we het beschikbare werk eerlijk verdelen én hoe we de tijd een beetje zinvol doorkomen. Misschien helpt een andere definitie van werk. Alles wat je doet voor de wereld (en elkaar) is zinvol en daarmee werk. Daar hoort dan wel een basisinkomen bij. Ik merk van links tot rechts dat op dat thema inmiddels geen taboe meer rust. We kunnen ook proberen de vooruitgang tegen te houden, maar ik hecht zelf erg aan het gemak ervan. Terwijl ik hierover nadenk valt de krant in de bus en lees ik dat de laatste vutter met pensioen is.  De VUT was bedoeld jongeren aan het werk te krijgen en ouderen eerder naar de eigen moestuin te begeleiden. Het heeft de samenleving 15 miljard gekost en vutters een hoop vrije tijd en groente uit eigen tuin opgeleverd.  Misschien toch een optie voor de komende jaren? Moet ik alsnog de lier aan de wilgen hangen en de pijp aan de Maarten overhandigen. Eerlijk delen van werk begint bij jezelf. Dat wordt met m’n calvinistische achtergrond nog een hele dobber.

Gelukkig houd ik wel van verse groente uit eigen tuin, maar ja weer niet van schoffelen.

Kees van Anken

Geef een reactie