In arren moede

Net toen ik had gedacht dat de hitte er deze zomer wel af was knalt de thermometer nog één keer tot boven de 30°C. Dat is even wennen. Net op zo’n dag geeft de airco van m’n auto  er de brui aan terwijl ik toch nog de weg op moet. Alle ramen open dan maar …

Door Kees van Anken

Voor de goede zaak en uit ‘heilige overtuiging’ begeef ik me naar  IJlst om daar  in te spreken bij de raadscommissie Boarger en Mienskip. Onderwerp ‘De organisatie van de gebiedsteams in Sûdwest Fryslân’. Een belangwekkend onderwerp in mijn ogen en een laatste kans om te voorkomen dat de gemeente Sûdwest Fryslân de zaak gaat overnemen. Kansloze missie. Het is nog net geen hamerstuk. De fracties hebben hun standpunten bepaald en ik bedenk (te laat) dat inspreken in zo’n geval eigenlijk geen zin meer heeft. Maar ja, ik heb me nu eenmaal aangemeld en dus betoog ik nogmaals dat de uitvoering van het sociaal werk in mijn ogen niet een taak van gemeenten is. De boodschap komt niet aan. Een grote meerderheid van de  raadsleden is van het tegendeel overtuigd: gemeenten kunnen dat prima zelf. De wethouder krijgt het niet echt moeilijk. Er volgt nog een stemming eind deze maand, maar dat lijkt me een formaliteit; de kwestie kan worden afgestempeld.

In de pauze spreek ik wat raadsleden die me vertellen dat ik kennelijk niet begrepen heb dat het niet om hulpverlening gaat, dat ik een verkeerd beeld heb. Het gaat om gebiedsteams en die zijn daar niet van. Waar zijn die dan wel van, vraag ik in opperste verbazing. Ik meen toch werkelijk dat er in de gebiedsteam hulpverleners uit diverse vakspecialisaties zitten. Mensen die deskundig en professioneel burgers terzijde kunnen staan. Ik had ook begrepen dat de decentralisatie van allerlei zorg en hulpverleningstaken naar de gemeenten vooral bedoeld was om hulp dichter bij de burger te brengen. Geduldig wordt me uitgelegd dat het niet om hulpverleners gaat, maar om generalisten. Nog steeds begrijp ik niet waar ik de boot gemist heb. Generalisten zijn in mijn beleving mensen die van alles wat weten (net als de huisarts). Ze kunnen je op weg kunnen helpen en wel degelijk eerste hulp bieden bij niet te ingewikkelde kwalen en zullen je anders doorverwijzen. Maar kennelijk loop ik hopeloos achter bij de nieuwe gemeentelijke opvattingen over wat goed is voor haar burgers en waar gebiedsteams toe dienen. In arrenmoede vraag ik dan maar of de burgers ook geconsulteerd zijn over het vraagstuk. Ik zie één van de volksvertegenwoordigers op dat moment een beetje schrikken: oeps … m’n achterban. Een ander probeert me nog uit te leggen dat het zo toch allemaal veel beter is dat de gemeente alles zelf in de hand heeft. De wethouder heeft immers letterlijk gezegd: en u heeft als raad direct invloed en kunt als dat nodig is bijsturen. De raad die de medewerker in het gebiedsteam aanstuurt? De (rol)verwarring lijkt me compleet.

Na afloop zit ik thuis met een biertje in de tuin bij te komen van deze toch wel schokkende ervaring. De temperatuur is gedaald naar een acceptabele 24° en ik heb nog een schoon shirt gevonden. De Grote Beer is goed zichtbaar en de maan schijnt door de bomen. Het is pas september houd ik me voor en alles is relatief. Als het gaat vriezen denkt iedereen er vast weer anders over. Zouden we een Elfstedentocht krijgen dit jaar? Bij IJlst is een stempelpost!

Kees van Anken

Geef een reactie