Veel jongeren krijgen geen kansen

(Tekst: Sociale vraagstukken)

Het gaat mis met een grote groep jongeren, en dat hoeft niet

Hoe hard ze het ook proberen, veel jongeren krijgen geen kansen. Verloedering en overlast en criminaliteit zijn meestal niet ver weg. De overheid blijkt een uitvalfabriek, die wel kijkt naar wat jongeren kunnen maar niet wat ze wíllen.

Jongeren kunnen zich doorgaans verheugen in extra aandacht van de overheid. De ambities, beleidsinspanningen en verwachtingen gaan net wat verder dan bij andere groepen. Helemaal als ze in achterstandswijken wonen. Dat maakt het des te interessanter om te kijken wat dat eigenlijk oplevert. De afgelopen drie jaar hebben we in het kader van een Europees onderzoeksproject met 82 jongeren in Rotterdamse achterstandswijken gesproken en met 48 professionals en beleidsmakers van gemeente en uitvoerende organisaties. We bestudeerden talloze beleidsplannen, evaluaties, methodiekbeschrijvingen en kerncijfers. Het beeld dat naar voren komt is verontrustend. We zien een flinke kloof tussen beleidsintenties en de dagelijkse realiteit van de jongeren.

Hoge jeugdwerkloosheid door crisis

Door de economische crisis is de werkloosheid onder jongeren flink toegenomen en ruim tweemaal zo hoog als gemiddeld. Jongeren uit achterstandswijken worden nog harder getroffen. De beperkte kansen die er zijn gaan meestal voorbij aan degenen met een verkeerde postcode of een anders klinkende naam. Wat doe je dan? Hicham en Adem namen los van elkaar de proef op de som, en schreven twee keer dezelfde sollicitatiebrief, eenmaal onder hun eigen naam en eenmaal met een Nederlands klinkende naam. En ja hoor, de fictieve Nederlandse sollicitanten werden uitgenodigd, zij zelf niet. Jongeren met een afgeronde hbo-opleiding – ook die zijn er voldoende te vinden in achterstandswijken – lukt het vaak nog wel het bijbaantje dat ze tijdens hun studie hadden nog een tijd vast te houden, maar niet om een echte baan te bemachtigen.

Lees hier verder

Geef een reactie