Kees van Anken – Dolle weken

De optimisten hebben gewonnen. Deze keer werd ik na een verkiezingsuitslag eens niet wakker met een kater. Het wordt natuurlijk nog lastig een coherente regering te vormen, maar dat was 4 jaar geleden niet anders. Helaas, links is niet als één man achter een nieuwe leidsman gaan staan, maar rechts evenmin. Dus, dat wordt water in de wijn en die wordt daar niet lekkerder van.

Een nieuw kabinet hoeft sommige ingewikkelde vraagstukken niet meer op te lossen, dat heeft haar voorganger al gedaan. Het is vaker voorgekomen dat PvdA-ministers het vuile werk opknapten, het huishoudboekje op orde brachten en doorpakten op moeilijke dossiers. Daar zijn ze dan nu ook dramatisch op afgerekend. Maar dat kon me niet uit m’n goede humeur brengen.

Ik vierde dat de populisten in Nederland niet de macht hebben gegrepen en ik rouwde een beetje om het verlies van Lodewijk – zo erg hadden ze het niet verdiend. Ik was blij dat zoveel mensen zich druk maken over grote thema’s als milieu, duurzaamheid, migratie, werkgelegenheid, zorg en onderwijs. Ondanks het feit dat de asfalt-fetisjisten sterk uit de strijd waren gekomen bleef ik opgewekt, want hun tegenpolen wonnen in verhouding meer!

Zo telde ik bij het ontbijt m’n zegeningen en bedacht dat het met Turkije binnenkort ook wel weer goed kerseneten zal zijn (als je dat al zou willen).

De aanloop naar deze bijzondere uitslag liet grote verdeeldheid zien. De grote mannen (en slechts één vrouw) gebruikten op enkele uitzonderingen na veel populistische retoriek. We hebben nu kennelijk ook een nieuw onderscheid: goed en fout populisme.

Wat er ook voor regering komt, het kan straks amper tegenvallen: ons is van alles beloofd, maar niets toegezegd. We zijn per slot van rekening een coalitieland.

Wie denkt dat Onze Nationale Identiteit het Grote Motto wordt komt bedrogen uit. Zoals bekend hebben we die helemaal niet. We gaan ons niks niet nationaler gedragen. Gaan niet alle coupletten van het Wilhelmus uit het hoofd leren en als Oranje verliest gaan we er massaal met de rug naar toe staan.

Ik ben bang dat een nieuwe regering ook geen kloeke besluiten zal nemen om de aarde te redden, de verschillen de wereld uit te helpen of de armoede terug te dringen. Als we daar iets aan willen doen zullen we het zelf op moeten knappen. En dat stemde me optimistisch.

In de afgelopen jaren zijn veel maatschappelijke vraagstukken door burgers, bedrijven en instellingen zelf opgepakt. Er zijn inmiddels honderden energiecoöperaties en is er door particulieren voor tientallen miljoenen geïnvesteerd in duurzame energieopwekking.

Circulaire economie, het hergebruiken van grondstoffen zonder verspilling en vervuiling, is bij steeds meer bedrijven de nieuwe standaard. Rond zorg en leefbaarheid ontstaan coöperatieve vormen waar mensen zelf de baas zijn.

Waar de overheid het laat liggen, ontstaat ruimte voor mensen die het anders willen en worden creatieve oplossingen bedacht. De opwarming van de aarde en de CO2 uitstoot? Daar hebben we zelf invloed op – minder vlees eten en minder energie gebruiken. Biologische en duurzame landbouw? Begin er zelf mee!

Dolle weken

Het waren dolle weken met een hoog entertainmentgehalte. Kunnen we nu weer gewoon zelf de handen uit de mouwen steken.

Ik heb inmiddels de ‘makkelijke moestuinbakken’ omgespit, de zonnepanelen gepoetst en sukkel met m’n hybride auto over de snelweg om 1 op 20 te halen. Straks neem ik de trein naar Amsterdam. Hoeven de medeweggebruikers zich niet aan me te ergeren en tik ik op de Veluwe toch nog de 130 aan.

Kees van Anken

Geef een reactie