Mantelzorgers hoeft geen compliment of respijtzorg

(Tekst: Sociale Vraagstukken)

Liesbeth Hoogendijk pleit voor een ondersteuning van mantelzorgers door de gemeente. Maar de meeste mantelzorgers hebben helemaal geen behoefte aan ondersteuning. En respijtzorg kan niet gezien worden als een vorm van waardering.

Decennialang toont onderzoek al aan dat Nederland een zorgzaam land is, waar zeker 80 procent van verleende zorg op het conto komt van familieleden en vrienden van de zorgbehoevende. Dat was al zo in de tijd dat Hattinga Verschure suggereerde dat ‘men’ te gemakkelijk een beroep deed op professionele zorg en zo bijdroeg aan een ‘verkilling van de samenleving’ (Kwekkeboom, 1990) en dat is, zo blijkt ook weer uit recent onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau, nog steeds het geval (de Klerk, de Boer, Plaisier, Schyns & Kooiker 2015).

Mantelzorg negatief geframed

Een deel van de mantelzorgers voelt zich inderdaad zwaar belast, een veel groter deel doet dat echter niet. Het geven van mantelzorg is mogelijk veel vanzelfsprekender dan de somber makende titel van de eerdere SCP-publicatie ‘Iemand moet het doen’ suggereert.

In veel (recente) bijdragen aan het debat rond wenselijkheid en onmogelijkheid van (meer) informele zorg wordt de indruk gewekt dat mensen alleen zorg en ondersteuning bieden aan zorgbehoevenden in hun omgeving omdat de professionele zorg onder druk is gezet. En binnen dat frame worden dan vervolgens de negatieve consequenties die het geven van mantelzorg met zich mee zou brengen breed uitgemeten: slechtere gezondheid, hoger ziekteverzuim, minder geduld en, last but not least, geen erkenning als steunpilaar van de participatiemaatschappij.

Lees hier verder

Geef een reactie