Meer kinderen met krentenbaard dit najaar

Uit cijfers van Nivel Zorgregistraties blijkt dat de huisartsen dit jaar meer kinderen (0 t/m 14 jaar) met krentenbaard zien dan gebruikelijk. De oorzaak hiervan is niet bekend. Krentenbaard is erg besmettelijk en voldoende hygiëne bij de verzorging ervan is essentieel. Een krentenbaardinfectie kan door de huisarts behandeld worden.

(Tekst: Nivel)

Krentenbaard (impetigo) is een bacteriële ontsteking van de huid, met wondjes, rode plekjes of blaasjes met gele korstjes. Het komt het meest voor bij jonge kinderen en werd daarom vroeger ook wel ‘kinderzeer’ genoemd. Krentenbaard komt vooral in de nazomer (augustus, september) veel voor.

Verzorging krentenbaard

Het vocht uit de blaasjes is erg besmettelijk. Daarom is het belangrijk om bij de verzorging van een krentenbaard te zorgen voor voldoende hygiëne. Denk aan regelmatig handenwassen met zeep en de handen daarna goed drogen, de nagels kort knippen, een aparte handdoek gebruiken en deze dagelijks verschonen, niet aan de blaasjes krabben. Zodra de wondjes zijn ingedroogd of genezen, zijn ze niet meer besmettelijk. Een krentenbaardinfectie kan door de huisarts behandeld worden.

Behandeling

De beste remedie tegen krentenbaard is niet aan de blaasjes krabben, wat door de soms optredende jeuk een probleem kan zijn. Om de jeuk te verminderen kan zinkzalf (zinkoxide) op de aangedane plekken helpen, wat als bijkomend voordeel heeft dat de blaasjes sneller indrogen. Krentenbaard geneest met het indrogen doorgaans vanzelf.

De genezing wordt sterk bespoedigd door het lokaal aanbrengen van (een crème of zalf met) antibiotica. Meestal zal de huisarts in eerste instantie een crème met b.v. fusidinezuur of tetracycline voorschrijven waarmee het besmettingsgevaar binnen 48 uur is verdwenen. Kinderen met krentenbaard kunnen zodoende 48 uur na behandeling weer naar school, behalve wanneer ze er ziek en hangerig van zijn. De zalf werkt het beste als de blaasjes of wondjes open zijn en de werkzame stof dus bij de bacteriën kan komen. Het is daarom van groot belang de dunne huid op de blaren te verwijderen voor het aanbrengen van de zalf; op plaatsen waar de huid dun is kan dit het gemakkelijkst door er een keer krachtig over te wrijven met een ruw, vochtig washandje. Dit is in het algemeen nauwelijks pijnlijk. Op voetzolen en dergelijke, waar de blaarhuid dik is zal er met schaar en pincet gewerkt moeten worden. Als een zalf met fusidinezuur of tetracycline niet voldoende helpt kan een zalf met mupirocine worden voorgeschreven. Soms wordt ook een zalf op hormonale basis voorgeschreven zoals hydrocortison.

Bij uitgebreide gevallen kan eventueel (ook) een kuur met orale antibiotica zoals flucloxacilline worden gegeven, maar omdat bij een zorgvuldige plaatselijke behandeling met zalf genezing meestal snel optreedt is dit zeker geen eerste keus. Wanneer flucloxacilline geen of onvoldoende resultaat geeft dan kan amoxicilline worden voorgeschreven. Dit antibioticum kan zelfstandig worden voorgeschreven of in combinatie met clavulaanzuur. Deze combinatie wordt ook als Augmentin op de markt gebracht. Clavulaanzuur dekt een 2e groep bacteriën en daardoor wordt Augmentin als breedspectrumantibioticum beschouwd.

Het gebruik van desinfecterende middelen zoals chloorhexidine en povidonjood is duidelijk minder effectief dan antibiotica, zoals ook uit onderzoek gebleken is.

Geef een reactie