Muziek in de zorg: Bimmen is win-win

Mensen met ernstig meervoudige beperkingen en hun begeleiders beleven er beiden plezier aan: bimmen. Een muzikale belevenis, ondersteund door andere prikkels, die in tien jaar tijd heel populair werd. ‘Het toverwoord is nabijheid.’

(Tekst: VNG Markant)

Het begon ruim tien jaar geleden. Patrick Meuldijk werkte als muziekdocent bij Visio Onderwijs in Breda en voerde met zijn leerlingen een musical op. Het thema was de zee. Ook voor twee leerlingen met een ernstig meervoudige beperking had hij een rol, even prominent in het zand als alle anderen. Robbert-Jan vertolkte de schelp, Annelijn de anemoon.

Na afloop namen de spelers uitgelaten, opgetogen en dankbaar het applaus in ontvangst. Behalve Robbert-Jan en Annelijn. Meuldijk zag hoe het hele gebeuren langs hen heen was gegaan. ‘Er was zo veel gebeurd op het toneel’, zegt hij. ‘Voor hen te veel om te bevatten. Ze hadden de tijd niet om alles te verwerken en in reactie daarop sloten ze zich af.’

Het was een signaal voor Meuldijk. Zijn manager stelde hem in staat om op zoek te gaan naar een geschikte manier van muziekbeleving voor mensen zoals Robbert-Jan en Annelijn. Mensen met emb, met een vertraagde prikkelverwerking. Het resultaat was de BiM-methode: Beleving in Muziek. Met behulp van materialen – een bal, doek, waaier, kralenketting – wordt muziek ritmisch en ‘choreografisch’ voelbaar gemaakt op het lijf.

De methode werd snel populair bij de sector. BiM-trainers leiden in heel Nederland begeleiders van zorginstellingen op. In oktober 2018 bestaat BiM tien jaar. Dat wordt gevierd met het symposium: BiM raakt je.

Ik bim, jij bimt, wij bimmen

Zorginstelling Esdégé Reigersdaal in Heerhugowaard ‘bimt’ wekelijks met de ernstig meervoudig beperkte bewoners. Meestal onder leiding van zorgmedewerkers, maar vandaag onder leiding van muziekagoog en BiM-trainer Yolanda Hulscher, die en passant vermeldt dat ‘bimmen’ inmiddels een heel normaal werkwoord is: ik bim, jij bimt, wij bimmen.

Ze wordt ondersteund door vrijwilliger Dirk Kool. De eerste bimgroep telt vier bewoners. Inge Dekker (37), Wilfred Buis (40) en Jori Jonker (22) worden in een rolstoel het muzieklokaal binnengereden, Margareth Wittenberg (59) is als enige mobiel en heeft het vermogen om zich verbaal uit te drukken. Ze schikt zich op een stoel in de kring, luid pratend over wat haar bezighoudt; de bus die ze vanochtend niet heeft zien rijden. Ze zit alsof ze schoenen krijgt aangemeten, armen op de leuning, voeten op een voetenbankje dat daar is neergezet speciaal voor haar gemak. Eerst zingt Yolanda voor iedereen een persoonlijk welkomstlied. Inge slaapt door, Wilfred spert zijn ogen, Jori lacht en trappelt. Margareth zingt mee, nadrukkelijk articulerend.’

Lees verder in Markant

Geef een reactie