Palliatieve zorg over de muren heen

Een huwelijk regelen in een dag. Geen seconde stilzitten. En alles over hebben voor de patiënt. Maak kennis met Marjan Seefat, unithoofd oncologie centrum sinds 2012. Vandaag nemen we je mee terug naar augustus 2019. De dag dat Marjan een last-minute huwelijk op afdeling regelde samen met haar team en het weekendhoofd.

(Tekst: MCL)

Zondagochtend 10:00 uur, mijn vrije dag. De telefoon, rinkelt. De verpleegkundige van de afdeling Oncologie. Dan moet het wel iets urgents zijn. “Een van onze patiënten wil graag trouwen” “Trouwen? Dat moet dan vandaag gebeuren!”, reageerde ik in alle verbazing. Je weet nooit hoe lang een patiënt op deze afdeling nog heeft. Een week, een dag, een paar uur? Wat ik wel zeker wist: het moest vandaag gebeuren!

Maar waar begin je? Wie kan er een huwelijk voltrekken op een zondag? Ik had geen idee wat er allemaal moest gebeuren. Ik heb contact gezocht met het weekendhoofd en samen besloten we om 112 te bellen. “De alarmcentrale moet mij toch wel verder kunnen helpen”, spookte het rond in mijn hoofd. Het bleek een stap in de goede richting te zijn. Bij de gemeente moesten letterlijk en figuurlijk alle deuren open. Tot aan de officier toe. Het was prachtig om te zien dat alle mensen bereid waren om onze patiënt te helpen. Al snel had ik de burgemeester van Leeuwarden aan de telefoon die alle deuren wagenwijd open had gezet. Al snel was daar het eerste probleem: de officier van Justitie. De sleutel tot het huwelijk. De patiënt is niet in ondertrouw geweest, daarom is er toestemming nodig. De officier werd snel bereikt en gaf akkoord. “Fantastisch, niets dat dit huwelijk nog in de weg kan staan”, dacht ik. Dat was de waarheid, maar de realiteit was niet zo eenvoudig. De patiënt had nog één laatste wens: kerkelijk inzegening. Maar waar haal je zondagmiddag een dominee vandaan? Wat dacht je van bloemen? En een bruidstaart! Langzamerhand werd het een chaos in mijn hoofd. Maar mijn doel stond vast: het gaat een tophuwelijk worden!

Bloemen, bruidstaart, dominee. Terwijl er naar iedere kerk in de omgeving gebeld werd, ben ik achter de bloemen en bruidstaart aan gegaan. De bloemen heb ik uiteindelijk zelf uit de winkel gehaald. En het keukenpersoneel had in een mum van tijd een prachtige bruidstaart voor ons gemaakt. Meerdere dominees boden zich aan om het huwelijk te voltrekken. Dat was de kers op de taart!

De patiënt in haar prachtige witte jurk. Haar verloofde aan haar zij. Het stel vol ongeloof dat de afdeling dit zo snel heeft kunnen regelen. Ondanks alle narigheid, was daar een moment van ultieme blijdschap. “Neemt u …”, begon de Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand, “aan tot uw wettige echtgenote… Wat is daarop uw antwoord?” Een kleine stilte. Ik keek naar de vrouw. Zo prachtig dat ze was, nog altijd vol verbazing en met tranen van geluk. “Ja!” Dit is waar ik het voor heb gedaan, dit is complementaire zorg: tot het uiterste gaan voor de patiënt. Het huwelijk was officieel en bestempeld met dé kus. De dominee nam de plek in van de ambtenaar. Ze zijn getrouwd, voor de staat en de kerk. Haar laatste wens.

Nog geen 24 uur later, met alle familie om haar bed heen, blies de vrouw haar laatste adem uit. Dat was het dan. Langzaam werd de vrouw, in haar prachtige witte trouwjurk, in de kist gelegd. Het einde van een heel bijzondere gebeurtenis. En het begin van meer.

Wie dacht dat een trouwerij op de afdeling een eenmalige gebeurtenis was zit fout. We zijn een paar dagen verder. Met de trouwerij nog in ons achterhoofd gaat mijn telefoon over. “Een patiënt is ziek geworden tijdens de vakantie en moet met spoed opgenomen worden in het MCL”, klonk het aan de andere kant van de hoorn.

Een dag later. De patiënt was ondertussen gearriveerd op de afdeling. Hier werd al snel duidelijk dat het slecht ging, heel slecht. “Wij willen trouwen”, klonk het uit het niets. Met vorig weekend nog vers op het netvlies begonnen we met bellen. Zonder slag of stoot werd het huwelijk geregeld. Slechts vijf, enorm spannende, dagen later werd het huwelijk bezegeld met een kus. “Mooi dat het ons weer is gelukt,” dacht ik, “maar toch moet het anders. Nog sneller en nog gemakkelijker.” En met dat in gedachten hebben we met Burgerzaken Leeuwarden een protocol ontwikkeld. Waarbij huwelijken binnen een dag nu zonder te veel moeite te realiseren zijn.

Geef een reactie