Passie

(Tekst: Kees van Anken)

In alle vroegte sta ik buiten te wachten op m’n afspraak. Ik ga op pad met de thuiszorg: kennismaken met het werkveld. Op weg naar ‘haar route’ wordt ik thuis door A. opgepikt.  Thuiszorg Het Friese Land opereert voornamelijk in Leeuwarden en het noorden van Friesland. Het wordt een ochtend vol verhalen en belevenissen en ik vraag me af wat ik er over kan schrijven zonder al te veel in de sfeer van de privacy te komen. Want privé is het.

Ik houd me op de achtergrond; maar in alle vroegte een huiskamer binnenkomen, de persoonlijke leefsfeer van mensen (aangekondigd weliswaar) betreden en aanwezig zijn als zorg wordt verleend, het is niet niks. A. doet het met een natuurlijke vanzelfsprekendheid en veel respect. Geen moment voelt het ongemakkelijk.

We kruisen door Noord-Friesland van het ene naar het andere adres. Mensen worden geholpen bij het douchen, bloedwaarden worden gecontroleerd, steunkousen aangetrokken, wonden verzorgd, medicijnen toegediend. Ik praat intussen met de partner of de persoon in kwestie en hoor de verhalen. Vaak is er mantelzorg van kinderen die ook in het dorp wonen of hulp van buren. Soms kan de partner (nog) veel zelf doen. In een aantal gevallen gaat het om alleenstaande mensen, maar ook daarin zijn enorme verschillen. De één woont in een keurig appartement en heeft dagelijks contact met haar dochter terwijl een ander eenzaam in  een niet al te schoon kamertje in een logement is terechtgekomen.

Ik moest in die laatste situatie sterk aan m’n vorige werkkring denken, aan de bewoners van De Terp. Naarmate de ochtend vordert raak ik steeds meer onder de indruk van de betrokken en voortvarende aanpak van A. Tijd voor koffie is er niet, wel voor gesprekken en belangstelling. ‘Ik begin in iedere situatie steeds weer opnieuw’ vertrouwt ze me toe. ‘Nooit weet je wat je zult aantreffen, het is altijd weer anders’. De ritjes tussen haar verschillende cliënten zijn een kort bezinningsmoment. ‘Loopt, het vaak uit?’ vraag ik. Ze schatert, ‘Ja dat is wel een beetje m’n handelsmerk’. Even later lopen we bij een moeder en haar zoon binnen aan het eind van een smal pad tussen de akkers. Ooit vanuit ‘het westen’ in het noorden terechtgekomen. Maar ook zij is aan het eind van deze laan vindbaar voor de zorg.

Nog maar kort geleden zaten mensen met zorgvragen en gebreken bij elkaar in het bejaardenhuis. Mijn oma mocht er al op haar zestigste in. Ze werd in goede gezondheid ruim negentig. Nu woon je zo lang mogelijk thuis en moeten familie en buren de schouders er onder zetten. Bij onvoldoende mantelzorg en als de zorgvraag te complex wordt komt de thuiszorg langs. Dat kost het een en ander. Het vraagt een hoop organisatie, planning en geld. Het vraagt vooral om vakbekwame en gepassioneerde medewerkers. Want zonder passie is dit werk niet te doen. Lang niet alle gemeenten zijn bereid  voor deze zorg een ordentelijke prijs te betalen en dat leidt soms tot verliezen en zelfs faillissementen.

Aan het eind van de ochtend als we eindelijk aan de koffie zitten, kom ik tot de conclusie dat we alle beleidsmakers, ambtenaren, wethouders en wie er nog maar meer over gaan met A. op pad moeten sturen. Het zal ze leren!

Kees van Anken

Geef een reactie