Schuldcreatie is een automatisme

Schulden zijn inherent aan de manier van organiseren in onze maatschappij waarbij menselijke relaties steeds vaker in financiële termen worden gedefinieerd. Een verhaal uit de praktijk van de schuldhulpverlening laat zien hoe het mogelijk is dat er van de 1,4 miljoen mensen met risicovolle of problematische schulden er maar 193.000 mensen bekend zijn bij de officiële schuldhulpverlening.

(Tekst: Sociale vraagstukken)

Nog net op tijd voor het inloopspreekuur komen ze binnen. De man loopt en beweegt moeilijk, de vrouw is schichtig en loopt gebogen. Ze blijken jonger te zijn dan ze eruitzien. Peter is gewond geraakt bij een arbeidsongeval in het leger. Hij moet nog een aantal operaties ondergaan en heeft voorlopig een uitkering. Marjan werkte bij een drogisterijketen. De vestiging waar zij werkte, was een franchise die failliet is gegaan. De laatste paar maanden heeft ze geen salaris ontvangen. Peter en Marjan wonen niet samen. De ouders van Peter willen dat niet, omdat ze bang zijn dat hun zoon dan zijn uitkering zal verliezen. De ouders van Marjan zijn gescheiden en hebben nieuwe gezinnen. Marjan wordt geacht voor zichzelf te zorgen.

Ze komen eigenlijk voor Marjan en ze hebben een hele stapel papieren bij zich. Marjan kon het financieel gezien net redden. Haar flatje is duur, maar ze kreeg huurtoeslag. Ze had een nul-urencontract, maar als ze genoeg kon werken dan kon ze net rondkomen. Toen ze vorig jaar echter een aanslag kreeg van de Belastingdienst om een gedeelte van de zorgtoeslag en de huurtoeslag terug te betalen, kon ze dat niet.

Lees verder op Sociale vraagstukken.

Geef een reactie