Toegang tot zorg en ondersteuning soms lastig te vinden

De toegang tot zorg en maatschappelijke ondersteuning is voor sommige zorgvragers, mantelzorgers en professionals lastig te vinden. Dit is een van de uitkomsten van de landelijke evaluatie van de Hervorming Langdurige Zorg (HLZ) die het Sociaal en Cultureel Planbureau in juni publiceerde.

(Tekst: Sociale vraagstukken)

De gegevens stammen uit 2015- 2017. In mei 2018 liet de Nationale ombudsman zien dat het probleem nog altijd speelt.

Bijna een op de tien zelfstandig wonende mensen met een matige of ernstige lichamelijke beperking gaf in 2015 aan dat zij zorg of ondersteuning nodig hadden maar deze niet kregen. Bekende redenen om geen ondersteuning aan te vragen zijn de weg niet kunnen vinden, niet in aanmerking denken te komen, de eigen bijdragen als hoog inschatten en de aanvraagprocedure te lang vinden duren.

Het kan ook zijn dat mensen de voorkeur geven aan informele of particuliere hulp of dat hun aanvraag voor professionele hulp is afgewezen. Mensen met dementie, een verstandelijke beperking of ernstige psychische problemen hebben vaak minder inzicht in hun ziekte, wat het lastig maakt om een hulpvraag te formuleren.

Bekendheid Wmo 2015, Wlz en wijkverpleging

Mensen met een chronische ziekte of beperking zijn lang niet altijd voldoende bekend met de mogelijke zorg en ondersteuning. Wijkverpleging is bij hen het beste bekend. Ook kent de meerderheid van de mensen met een lichamelijke beperking het Wmo-loket of het sociaal wijkteam.

Lees hier verder

Geef een reactie